bizler zenginli yanlış biliyoruz. gerçek zengin hiç gördünüz mü? ben çok şahit oldum ama bir tanesini anlatmadan geçemeyeceğim. bodrum'un bodrum olduğu zamanlardı. henüz görgüsüzlerin olmadığı zamanlardı (vardı ama azdı) çalıştığım lokantanın devamlı müşterileriydiler. adam prof, hanımı Türkiye'nin sayılı zenginlerinden birinin kızıydı. geldikleri zaman patronun lokantayı kapattığı günü bile bilirim. bıraktığı bahşiş, maaşımız kadardı. ne profun, ne de eşinin bize karşı küçümseyici bir davranışını görmedim. saygı ve saygı çerçevesindeydi. dikkatimi çeken bir şey olmuştu. o kadın tabağındaki ekmek kırıntılarını bile temizlerdi. tertemiz bir tabak bırakırdı. masada artık yemek olmazdı. bazen içkilerini kendileri getirir, bizlere de tadım testi için sunarlardı. işte zengin olan onlar. onlar kullandıkları her şeyi hak ediyorlardı. inanır mısınız, giydikleri elbiseler kalite olmasına karşın asla abartılı değildi. zaten dışarıdan baksan diğer insanlardan farkı yoktu göremezdin.
bir başka olayımız, charter teknesinde çalışırken, iskelede bağlıyız, yanımıza lüks bir yat geldi, içi aile, adam bize balık alabileceği yeri sordu. km mesafesinden dolayı gitmedi. teknede bir de çocuk vardı, balık balık deyişini hepimiz duyduk. o gün balığa gitmiştik balıkçı arkadaşlarla. pişirdik akşam yemeğini yiyiyoruz. tekneler yan yana mutlaka kokmuştur. ben arkadaşlardan izin alarak bir tabak dolusu yan tekneye götürdüm, kokmuştur, komşuluk hakkı dedim, siz yemek istemezseniz kızınıza yedirin dedim. adam hem şaşırdı hem de ne diyeceğini bilemedi. tekneden çıkarken deniz üzerinde herkes komşudur dedim. bir saat sonra tabağımız meyve yanında bir şişe rakıyla geldi. itirazımıza rağmen zorla bize verdi. çünkü biz bir karşılık beklemeden vermiştik. hiç bir çıkar düşünmemiştik. işte zenginlik bunlar.
